GREAT TELEKONG

Perjumpaan Alumni Sekolah Kebangsaan Telekong

2011-08-14T02:03:00.000-07:00

Selamat berbuka puasa kepada semua penjenguk Blog Great Telekong.

Penulis mendapat maklumat satu perjumpaan sulong alumni Sekolah Kebangaan Telekong, Kuala Krai, Kelantan akan diadakan sempena Hariraya Aidilfitri tahun ini, bertempat di dewan SK Telekong.

Perjumpaan itu dijangka diadakan pada hari Jumaat, 2 September 2011.

Semua bekas pelajar SK Telekong wajar hadhir pada hari tersebut kerana inilah julung kalinya ia diadakan.

Idea perjumpaan ini pernah penulis ajukan pada masa penulis balik ke Kampung Telekong pada hariraya Idilfitri tahun 2010 lepas.

Pengumuman mengenai perjumpaan ini akan diumumkan sebelum solat hariraya di masjid dan surau Mukim Telekong.

Great Telekong Part 11

2009-06-03T06:18:00.000-07:00

Agak lama penulis tidak up-date blog ini. Pada post ini penulis ingin mencatatkan mengenai nama-nama tertentu daripada warga Telekong yang pada hemat penulis adalah merupakan orang yang pertama melakukan sesuatu yang istimewa bagi Kampung Telekong.

1. Menunaikan fardhu Haji - Tuan Haji Abdul Rahman bin Haji Ali. Seingat penulis tiada orang lain yang bergelar Haji yang terdiri daripada anak watan Telekong sebelum tahun 1960 melainkan beliau. Warga senior yang lain seperti Tok Imam Daud atau Pak da Tayib atau Tok Bilal Pakchek pada masa itu tidak pun dipanggil Haji. (Untuk makluman, Haji Abdul Rahman ialah datuk kepada penulis)

2. Memilikki Kereta - Pak Chik Zakaria Juriah (Dalam Kerawat) - Beliau adalah orang pertama yang memilikki kereta. Kereta pertama beliau ialah jenis Ford Prefect. Kereta ini mengalami kemalangan di Kampung Bunut di kepala jambatan berhampiran rumah Chikgu Ideris. Antara penumpang yang ada dalam kereta tersebut semasa kemalangan ialah Chik NikDah, isteri kepada Harun Poknik Senik. Selepas kemalangan itu Pakchik Ya menjual kereta tersebut dan membeli kereta jenis Ford Cortina. Ford Cortina ini dipakai sehingga tahun 1980han dan kemudianya beliau membeli sebuah Nissan Sunny 130Y.

Suka juga penulis merekodkan dimana orang kedua yang berjaya memiliki kereta ialah Pokchik Bakar Makcik Limah iaitu jenis Hillman. Beliau juga memiliki sebuah trak pikup jenis Datsun yang digunakan untuk mengangkut latex dari Telekong ke Estet Pasir Gajah.

3. Memiliki Motosikal - Mat Bachok (bapa kepada Dr Rosli) - Motosikal pertama yang dimilikinya ialah jenis Honda Cub 50cc. Harganya seperti dimaklumkan kepada penulis ialah RM700. Beliau kemudianya menukar kepada Honda Venley 125cc, sekitar tahun 1965. Tidak lama kemudian motosikal Venley ini dijual kepada Abang Mezah dan penulis percaya motosikal ini masih berfungsi dengan baik hingga sekarang. Untuk makluman, Mat Bachok dan isterinya bekerja di Estet Pasir Gajah. Tidak lama lepas Mat Bachok membeli motosikal ianya diikuti oleh beberapa orang lain seperti Awang Nor Dalam Huma, Chikmat, Mamat Tapai, Tok Lebai Daud dan Ismail Getah Dalam Kerawat.

4. Memiliki Radio - Mat Bachok juga adalah pemilik radio yang pertama jenis Philips. Tak lama kemudia dia menjual radio ini kepada Pakda Soh kerana membeli radio baru jenis Sierra yang lebih besar. Selepas itu Tok Chik Soh Tok Mandur (Tok Meksom) iaitu bapa saudara kepada Allahyarham Paksu Musa Maksu Peah, juga membeli radio Philips yang lebih besar. Beliau memasang speaker yang besar digantung diluar rumah dan bunyi radio ini bergema boleh kedengaran keseluruh Kampung Petanding.

Abang Mezah pula membuat ubahsuai radionya dengan membuat sendiri badan radio itu seperti sebuah almari. Bunyi bassnya berdengung-dengung. Apa yang sentimentalnya, rumah pemilik-pemilik radio ini akan dipenuhi oleh para jiran apabila berlangsungnya Tilawah Al Quran dari awal hingga tamat program itu. Radio pula dikuatkan bunyinya sekuat-kuatnya semasa bacaan ayat suci ke udara.

5. Memiliki peti talivisyen - Orang pertama ialah Pakchik Zakaria Juriah (pemilik kereta pertama). Beliau menggunakan generator untuk menjana tenaga elektrik untuk tvnya. Setiap malam kedainya akan dipenuhi orang kampung untuk menonton tv. Antara program paling popular ketika itu ialah Cerita Melayu dan Gusti. Antara siri paling menarik ialah Manix dan Voyage to The Bottom of The Sea.

6. Memiliki Traktor - PakDa Soh (bapa penulis) adalah orang pertama yang memiliki traktor kecil dua roda jenis Iseki. Harganya ialah RM3,000. Operator tetap traktor ini ialah abang penulis iaitu Mat Nor Zizah. Manakala penulis pula sebagai operator part time. Selepas itu Tok Imam Daud juga membeli sebuah traktor jenis Kubota.

7. Orang Pertama Pergi Ke Kuala Lumpur - Orang itu ialah PakDa Soh iaitu bapa penulis. Beliau pergi atas urusan membeli alatganti traktornya. Beliau dibawa oleh pemilik kedai alatganti traktor di Kota Bharu. Jika tidak salah ingatan penulis masa itu sekitar tahun 1965. Apabila beliau pulang dari Kuala Lumpur, macam orang baru pulang dari Mekah sambutanya. Berminggu-minggu kawan-kawannya datang ke rumah untuk mendengan cerita Kuala Lumpur!
Antara kisah yang penulis masih ingat mengenai Kuala Lumpur yang menjadi kekaguman bapa ialah kerajinan penanam sayur bangsa Cina mengusahakan kebun sayur di pinggir Kuala Lumpur. Mungkin tokey kedai yang pergi bersama bapa membawa beliau melawat saudaranya yang berkebun sayur.

8. Orang Pertama Berkelulusan SPM - Anak Telekong yang pertama menduduki dan lulus Sijl Pelajaran Malaysia ialah Abdul Rahman bin Omar atau dikenali juga sebagai Ibrahim Pakngah Che Omar. Beliau belajar di Sultan Ismail College - SIC dan tinggal di hostel. Selepas tamat sekolah beliau berkhidmat dengan kerajaan Negeri Sembilan di pejabat daerah Kuala Pilah dan kini bermastautin di Gemas, Negeri Sembilan.

9. Orang Pertama Ke ITM - warga Telekong yang pertama berjaya ke ITM ialah Ismail bin Rejab dari Kampung Che Wal. Beliau ialah rakan sekolah penulis. Selepas belajar beliau terus menetap di Kuala Lumpur. Penulis tidak mempunyai maklumat lanjut mengenai kerjaya beliau.

10. Yang Pertama Masuk Universiti - beliau ialah Nor Zahimah binti Muhamad, belajar di Universiti Malaya. Jika tidak salah ingatan penulis beliau masuk UM sekitar tahun 1981. Sekarang ini bertugas sebagai guru di Sekolah Menengah Kroh, Kuala Krai.

11. Yang Pertama Berkelulusan Doktorate - ada dua orang, penulis tidak pasti siapa yang terdahulu diantara Dr Che Supian Tok Bilal Pokchek atau Dr. Rosli Mat Bachok. Bagaimana pun sehingga ini mereka inilah yang mampu mencapai tahap akedemik tertinggi.

12. Yang Pertama Berkahwin Dengan Bukan Rakyat Kelantan - hehehe.... minta maaf la masuk lif tekan butang sendiri. Orang itu ialah penulis sendiri yang berkahwin dengan orang Pekan, Pahang pada tahun 1975. Dikurniakan enam anak, tiga lelaki dan tiga perempuan. Salah seorang anak lelaki penulis telah mengikut jejak langkah penulis dimana beliau telah berkahwin dengan warga negara Peranchis pada bulan Februari yang lepas.

Setakat ini dahulu rekod yang mampu penulis catatkan. Sekiranya ada item baru, akan ditambah dikemudian hari.

Great Telekong Part 10

2009-03-23T08:13:00.000-07:00

Penulis berkesempatan balik ke Kampong Telekong daripada 13 Mac hingga 17 Mac 2009, selama lima hari. Sejak lebih 15 tahun lalu, inilah tempuh paling lama penulis berada di kampong dimana selalunya hanya dua atau tiga hari sahaja.

Tujuan penulis balik ke Kampong Telekong adalah sebagai memenuhi jemputan balas sepupu penulis yang melangsungkan perkahwinan anak angkatnya. Sebelum ini beliau telah pun memenuhi undangan penulis menghadhiri majlis perkahwinan anak penulis. Kali terakhir sebelum 13 Mac 2009, penulis balik ke Telekong pada tahun 2005.

Apabila sampai di rumah sepupu penulis ia-itu Maksu Timah penulis dapati ramai sahabat lama penulis sedang membantu kerja-kerja yang berkaitan dengan majlis itu. Semuanya ceria apabila bertemu penulis maklumlah telah lama tidak berjumpa.

Apa yang paling ketara pada pengamatan penulis, kumpulan yang dilihat sebagai "orang tua kampung" semuanya sebaya atau lebih tua sedikit daripada umur penulis. Sudah tiada lagi golongan tua yang sebenarnya seperti yang selalu terbayang dalam minda penulis. Tiada lagi Pakda Junuh, tiada lagi Pakda Soh, tiada lagi Paksu Musa, tiada lagi Mat Bachok, atau Paktengah Berahim.

Yang mengambil alih "post" mereka ini ialah Mat Tahir, Wahab, Pak Mezah, Mat Nor, Mamat Pesah, Mamat Tok Amoh, Musa Paknik Lah, Peli Paklah Setawa dan yang usia sebaya mereka.

Rupanya satu generasi peneroka Kampong Telekong telah pun tiada. Yang tinggal hanya dua orang sahaja lagi ia-itu Paksulah Mek Setawa dan Paknik Lah Maksu Baru. Sayu dan hiba. Sayu kerana teringatkan aura golongan bapa-bapa ini semasa menghadapi kegetiran membangunkan kampung dan terasa hiba bila menyedari kini, angkatan sebaya penulis yang menduduki ranking paling atas; bermakna golongan kamilah yang dipanggil "orang tua kampung" sekarang ini. Tetapi aura golongan bapa-bapa kami tidak boleh ditandingi oleh golongan kami sendiri.

Selain perubahan ranking dalam kampung, terdapat juga sedikit sebanyak perubahan dari segi sosial dimana pada masa ini telah kelihatan rumah-rumah yang baru dibina diperbuat daripada konkrit berbanding dengan rumah kayu. Rumah kayu yang ada semuanya yang lama-lama belaka. Pada asasnya pertambahan rumah batu ini berpunca daripada mereka yang bekerja disektor awam yang semuanya menggunakan kemudahan pinjaman perumahan kerajaan atau pun pinjaman personal Bank Rakyat.

Terdapat sedikit pelebaran jalan masuk dimana ada dibena bahu jalan sebelah kiri serta longkang konkrit sehingga ke madrasah Kampong Petanding. Di simpang masuk ke kampung pula pehak Majlis Daerah Kuala Krai ada membina empat unit gerai untuk digunakan sebagai premis perniagaan.

Suatu penemuan yang pada pengamatan penulis, agak baru ialah, setiap kedai kopi di kampung ini dipenuhi oleh pelanggan veteran tidak kira pada waktu pagi, petang atau awal malam. Bila di pandang dari jalan, kelihatan golongan kopiah putih atau kepala putih (beruban, samalah seperti penulis) sedang seronok bersidai. Pada masa penulis berada di kampung dahulu, fenomena ini sukar dilihat. Mungkin Dr Che Sepian daripada USM boleh beri sedikit komen tentang "gejala" ini.

Pada 17 Mac 2009 penulis sekali lagi menghadhiri majlis kenduri kahwin seorang lagi sepupu penulis iaitu Maksu Mek Imah Dalam Huma. Semasa dalam perjalanan ke rumah beliau, penulis dapati di kawasan Lebor telah dipenuhi rumah. Penulis difahamkan tapak rumah-rumah tersebut adalah tanah rizab Sungai Geh. Tidak mengapalah walau pun tanah rizab, sekurang-kurangnya ia dimanafaatkan dengan baik.

Pada masa penulis remaja dahulu, kawasan ini sangat ditakuti kerana dikatakan tempat berhantu. Terdapat sebatang pokok tualang yang amat besar dan tinggi tempat hantu bergayut. Tetapi pokok itu telah pun tidak penulis nampak lagi.

Suatu yang amat penulis gembira pada majlis perkahwinan ini ialah tuan rumah telah menjemput satu pasukan kesenian membuat persembahan mereka sepanjang hari bermula pukul 12.30 tengahari hingga malam. Penulis pada mulanya bercadang bertolah balik ke Pahang kira-kira pukul 10.30 pagi, tetapi bila dimaklumkan ada acara silat, maka penulis menundanya kerana ingin turut menyaksikan acara yang akan dipersembahkan.

Pasukan kesenian ini dibawa dari daerah Machang. Ianya merupakan gabungan persembahan pelbagai acara kesenian Kelantan iaitu seni silat, tomoi Siam, dikir barat dan main peteri. Penulis difahamkan kumpulan ini pernah dibawa hingga ke Perancis membuat persembahan kebudayaan Melayu Kelantan. Sebenarnya lebih kurang 30 tahun penulis tiada kesempatan menyaksikan secara langsung acara kesenian anak negeri Kelantan ini. Ditambah pula Makcik isteri penulis pun ingin juga menyaksikan. Bahkan sampai melatah-latah melihat gelagat lawak orang bersilat.

Diantara keistimewan kumpulan ini ialah mereka mempersembahkan silat yang disertai oleh gadis gadis muda. Dengan pakaian yang amat sopan, pasangan silat gadis ini memukau penonton dengan ketangkasan dan kelembutan tarian silat mereka.

Selain itu satu lagi kelebihan kumpulan ini ialah alat muzik mereka. Penulis berkesempatan meninjau dari dekat dan mendapati peralatan mereka terdiri daripada gabungan alat muzik untuk gendang silat dan alatan untuk wayang kulit. Daripada gabungan ini mereka mampu mempersembahkan lagu-lagu instrumental lama atau baru atau irama hindi. Alat muzik anchor ialah serunai. Jika ada yang berminat dengan kumpulan ini, bolehlah berhubung melalui PIBG Sekolah Kebangsaan Telekong, yang tahu alamat mereka.

Oleh kerana kekangan perjalanan jauh yang akan dilalui, penulis bersama isteri dan seorang cucu bertolak balik ke Pahang pada pukul 2.15 petang, tiga jam lebih lewat daripada jadual asal walau pun majlis bertambah hangat.

Perasaan sayu, hiba dan gembira berbaur daripada percutian ini.

Great Telekong Part 9

2009-02-12T22:07:00.000-08:00

Pada post kali ini penulis ingin menulis khusus untuk mengingati salah sorang sahabat karib penulis yang telah pun kembali ke Rahmatullah pada 11 Februari 2009. Beliau ialah Saudara Ramli bin Jusoh.

Seperti yang penulis telah catatkan dalam post nombor 4 yang lalu, Ramli adalah salah seorang daripada generasi pertama yang berjaya memecah kekangan minda orang kampung terhadap pentingnya memberi pelajaran kepada anak-anak.

Lihat sedutan dibawah:

Dari Kampung Telekong, sekumpulan kira-kira 15 pelajar menyambungkan pelajaran ke sekolah menengah Kampung Pek. Antara mereka yang penulis masih ingat ia-lah:

Ramli bin Jusoh (Paksu Jusoh) - Telekong
Nordin bin Jusoh (Pakda Soh) - Telekong
Muhamad (Che Din) bin Shafei (Paksu Sepe'i)- Dalam Huma
Arifin bin Awang Nor - Dalam Huma
Nik Mat Hatta - Che Wal
Wahi - Che Wal
Ismail bin Rejab (Pok Jab) - Che Wal
Ramlah binti Yaakob - Telekong
Rohani binti Mahmud - Dalam Kerawat
Omar bin Muhamad -Dalam Kerawat

Ramli adalah anak kepada Paksu Jusoh dan Maksu Meknab. Beliau ada lima beradik seibu sebapa. (Beliau juga ada seorang kakak dan seoeang abang yang lain, samada satu ibu atau satu bapa tidak dapat penulis pastikan.) Daripada lima beradik ini, empat lelaki dan seorang perempuan. Dia anak yang kedua. Adik beradik beliau ialah:
Rosdi
Ramli
Khazanah
Azmi
Kamil

Bapa beliau iaitu Paksu Jusoh memang anak tempatan Telekong dimana bapanya ialah Tok Maksah Tokchik Yam. Manakala ibunya iaitu iaitu Maksu Meknab bukan asal dari Telekong, mungkin dari Machang ia-itu di sekitar lepas simpang jalan Machang - Tanah Merah ikut jalan lama.

Pada peringkat awal Paksu Jusoh dan keluarga tinggal dalam kerawat bersama ibu mertuanya. Kemudian kira-kira tahun 1962 atau 1963, Paksu Jusoh membuat rumah sendiri dipinggir Bendang Jambu. Lokasi rumah beliau agak terpencil iaitu bersetentang dengan tanah Haji Mat ayah kepada Hashim, berhampiran sekolah. Untuk pergi kerumah ini, kita kena berjalan melalui depan rumah Haji Mat dan menyeberang Sungai Geh. Selepas menyeberangi sungai ini barulah sampai ke rumah Ramli. Beberapa tahun kemudian, bapa Ramli membuat rumah baru di tapak yang ada sekarang ini.

Apabila rumah baru ini siap, barulah semua peralatan yang ada di rumah nenek Ramli di Dalam Kerawat dipindahkan sepenuhnya. Ramli dan penulis pada masa itu berumur kira-kira 10 atau 11 tahun. Sudah menjadi lumrah kami saling bantu membantu antara satu sama lain dalam apa juga keadaan. Atas lumrah itulah, suatu hari selepas habis waktu sekolah Ramli mengajak penulis membantunya untuk memindahkan sebuah almari lauk dari rumah neneknya ke rumah barunya.

Jarak daripada Dalam Kerawat ke Kampung Petanding jauhlah juga. Kami berdua pun mengusung almari tersebut. Beratnya tidak berpadanan dengan tenaga kami berdua namun oleh kerana tekad yang kuat, kami usung juga. Usung sekejap, kami berhenti. Lepas penat, usung lagi dan berhenti lagi dan usung lagi berulangkali. Sampai satu tahap, kepenatan kami dah tak terperi lagi. Lidah pun dah keluar terjelir.

Semasa kami terkial-kial mengusung almari tersebut, datang seorang apek penjual aiskrim. China apek ini tiap-tiap hari lebih kurang pukul 2 petang akan sampailah ke kampung ini menjaja aiskrim. Penulis fikir pasti apek ini kasihan melihat kami yang tidak terdaya lagi mengusung almari telah menawarkan pertolongan untuk menghantar almari tersebut hingga ke rumah Ramli. Apalagi kami pun sangatlah gembiranya bila apek aiekrim itu sudi membantu.

Lalu apek itu bersama-sama penulis dan Ramli pun mengangkat almari tersebut dan diletakkan diatas peti aiskrim yang terikat diatas basikal. Ramli dan penulis berada di kiri dan kanan basikal untuk mengampu almari supaya tidak jatuh manakala apek pula menyorong basikal. Kami bertiga menyorong basikal itu hinggalah sampai kerumah Ramli. Bila sampai ke rumah, ibu Ramli amat terkejut melihat kami, lebih-lebih lagi seorang China apek aiskrim yang dengan tulus ikhlas membantu kami yang pada waktu itu masih kanak-kanak lagi. Maksu MeKnab berkali-kali mengucapkan terima kasih kepada apek itu atas pertolongannya dan beliau telah membeli sejumlah aiskrim untuk habuan kami. Sehingga hari ini, telah lebih 40 tahun peristiwa ini berlaku, penulis tetap mengkagumi sifat tulus apek aiskrim tersebut membantu kami walau pun kami pada waktu itu berusia hanya 10 atau 11 tahun.

*************

Jadinya perhubungan antara Ramli dengan penulis bertaut semenjak kami masih anak-anak lagi sebagai pewaris kepada hubungan antara kedua ibu-bapa kami. Kami bersekolah dalam satu kelas sejak daripada darjah satu hingga ke tingkatan tiga. Pergi sekolah bersama dan balik pun bersama.

Semasa dalam tingkatan tiga, lebih kurang enam bulan sebelum pepereksaan SRP, setiap malam penulis mengulangkaji pelajaran bersama dirumah Ramli. Maksu MekNab melayan penulis sama seperti anaknya sendiri. Makan anaknya, maka makanlah penulis. Semasa mengulangkaji pelajaran, jika kami terasa amat tension, kami mengajak abang Rosdi meneman kami untuk menyuluh ikan di Sungai Geh. Bila sudah penat kami balik tidur.

Semasa di sekolah menengah rendah, kami berada dalam satu kelab atau rumah. Kami mengambil bahagian dalam sukan bola sepak. Penulis merupakan penjaga gol tetap pasukan manakala Ramli bermain di pelbagai posisi. Ada masanya beliau mengganti tugas penulis sebagai penjaga gol.

Apabila keputusan SRP diumumkan, kami semua seperti senarai nama diatas telah lulus dengan baik dimana Ramli, Penulis, Ramlah, Rohani, Ismail, Mohamad dan lain-lainnya menduduki tingkatan empat di Sekolah Menengah Hamzah, Machang. Semasa di sekolah baru ini, penulis dengan Ramli masih berada dalam kelas yang sama, manakala Ramlah dan Rohani dalam kelas yang lain.

Bagaimana pun tidak lama selepas berada di sekolah baru ini, Ramli telah dihantar oleh ibunya tinggal bersama-sama emak saudaranya di Machang. Jadi berpisahlah kami di separuh jalan tetapi masih bersama diwaktu persekolahan. Tinggallah penulis bersama Muhamad, Ramlah dan Rohani setiap hari menunggu bas untuk pergi dan balik kesekolah dari kampung.

Selepas tamat SPM, masing-masing membawa diri ikut kemampuan sendiri. Ramli terus tinggal dengan emak saudaranya. Tidak lama kemudian, sekitar tahun 1970 beliau pergi ke Kuala Lumpur. Dan perhubungan kami terputus buat seketika. Melalui Paksu Jusoh, penulis dimaklumkan Ramli telah pun berjaya mendapat kerja dan bertugas di Seberang Perak. Pada masa itu penulis masih di kampung dan mendapat kerja sementara di RRI (Institut Penyelidikan Getah).

Pada tahun 1971, penulis menyertai program Belia Pembena Negara di Dusun Tua, Selangor. Tamat kursus di Dusun Tua, penulis mendapat jawatan di Felcra. Beberapa bulan kemudian, penulis dapat menghubungi Ramli melalui surat. Penulis dimaklumkan oleh Ramli bahawa dia juga bertugas di Felcra. Rupanya nasib kami masih lagi serupa sehingga waktu ini. Dia bertugas di Seberang Perak manakala penulis pula bertugas di Pahang.

Di Pahang, penulis di tempatkan di Jerantut. Tetapi pada waktu itu berlaku banjir besar di Pahang dan penulis tidak dapat sampai ke Jerantut dan diarahkan bertugas sementara di Felcra Berhala Gantang, Temerloh, satu tempat jin bertendang! Selepas banjir surut, penulis berpindah ke Jerantut. Selepas hampir dua tahun di Jerantut, penulis diarahkan bertugas berhampiran Kuantan Pahang. Selepas di Pahang, bertukar pula ke Trengganu. Dalam tempuh tiga empat tahun ini perhubungan kami terputus lagi kerana kesibukan tugas masing-masing.

Semasa berugas di Kuala Brang, Trengganu, melalui pemandu kenderaan yang baru bertukar dari Pahang, penulis mendapat maklum bahawa Ramli berada di Berhala Gantang, Temerloh iaitu tempat penulis pernah bertugas dahulu. Maka dari situ, perhubungan antara kami bersambung semula dengan masing-masing berutus surat.

Tidak lama di Berhala Gantang, penulis dimaklumkan oleh Ramli bahawa dia telah meletakkan jawatan dari Felcra dan akan menceburkan diri dalam bidang perniagaan iaitu sebagai kontraktor. Dia kembali ke kampung dan mengadakan perkongsian dengan bapa saudaranya sebagai kontrakor pertanian. Bapa saudaranya telah berjaya membida kontrak memajukan ladang Felcra Bukit Sireh. Dengan pengalaman perladangan yang dimilikki oleh Ramli sepanjang perkhidmatannya sebagai Pembantu Luar Felcra, beliau telah berjaya membangunkan ladang Felcra Bukit Sireh dengan sempurna.

Selain bidang pertanian, beliau juga melaksanakan kerja-kerja pembinaan dengan memperolehi beberapa kontrak. Usaha gigih beliau memang membuah hasil dimana beliau mampu memiliki kereta mercedes benz 230D. Dan rasanya beliaulah anak Telekong yang pertama berjaya memiliki kereta jenis itu. Jika tidak salah ingatan penulis, nombor prndaftaran kereta itu ialah DM 90.

Mungkin kerana sibuk dengan urusan kerja seharian, beliau semacam tidak memberi perhatian untuk mencari teman hidup. Sehingga penulis bertukar balik ke Kelantan pada tahun 1985 iaitu pada era kemuncak kejayaannya, beliau masih membujang sedangkan penulis dan semua rakan-eakan seangkatan lelaki perempuan telah pun mempunyai anak. Pada masa itu umur kami telah pun berada dihujung 30han.

Penulis difahamkan Ramli pernah bertunang dengan seorang pelatih jururawat. Tunang beliau ini sebenarnya junior kepada kami. Kakak kepada tunang Ramli juga adalah rakan sekelas kami semasa di tingkatan satu hingga lima dahulu. Bagaimana pun oleh kerana tempuh pertunangan yang panjang untuk menunggu tamat kursus jururawat, hubungan pertunangan mereka terputus. Mungkin kecewa yang amat mendalam daripada berputus tunang itu, beliau melupakan sementara waktu soal berumahtangga dan menumpukan sepenuhnya kepada kerjaya.

Bagaimana pun sekitar tahun 1990, beliau telah bertemu jodoh dengan gadis sekampung iaitu anak kepada Mat Adam Tukang Gunting. Pada masa itu penulis telah pun bertukar tempat bertugas ke Trengganu pula. Dikhabarkan jodohnya tidak lama, akhirnya beliau berpisah. Penulis tidak tahu samada beliau dikurniakan anak atau tidak dari perkahwinan ini. Selepas berpisah dengan isterinya, Ramli hidup membujang kembali.

Setelah beberapa lama hidup sendirian, beliau telah mengidap penyakit lelah yang semakin lama semakin teruk. Akhirnya beliau berpindah ke rumah kakaknya, Mek Yah di kampung Paloh Rawa. Beliau juga mengidap beberapa penyakit lain lagi seperti buah pinggang dan juga jantung.

Dan beliau akhinya pergi mendahului rakan-rakan yang lain menemui Tuhannya pada 11 Februari 2009 di hospital.

Semenjak penulis berpindah ke Trengganu mulai tahun 1990 hinggalah beliau meninggal dunia, kami tidak pernah lagi bertemu. Walau pun begitu, setiap kali penulis berhubung dengan abang atau saudara mara di kampung, penulis tidak akan lupa bertanya khabar berita mengenai Ramli.
Begitu juga dia, setiap kali bertemu saudara mara penulis, beliau tidak lupa bertanya perkembangan diri penulis.

Pada masa kematiannya penulis menerima berita dalam masa yang terdekat, tetapi sayangnya penulis tidak dapat balik untuk menziarahinya. Memang sedih dan pilu. Tetapi seperti ketetapan Allah, yang bernyawa tetap akan kembali kepadaNya.

Ya Allah yang Maha Pengasih dan Maha Pengampun, ampunilah segala kesalahan saudaraku Ramli bin Zainab. Cucurilah rahmat Mu dan tempatkanlah beliau dikalangan hamba Mu yang soleh.

Amin.

Great Telekong Part 8

2009-02-09T07:59:00.000-08:00

Kampung Telekong, khususnya komponen kampung kecil didalamnya mulai keluar dari era kegelapan mulai awal tahun 1980han. Sebelum itu, ia sepertimana keseluruhan kampung lain dalam negara ini berada dalam keadaan tradisional dari semua aspek seperti budaya, ekonomi, infrastruktur, komunikasi dan sebagainya. Semua kemudahan asas untuk menjana ekonomi atau pun menggerakkan aktiviti sosial diusahakan sendiri oleh penduduk. Tiada bantuan ketara yang disumbangkan oleh kerajaan.

Dalam post kali ini penulis akan mencatatkan mengenai infrastruktur asas yang paling penting kepada penduduk Kampung Petanding dan Dalam Kelab iaitu jalan yang menghubungkan kedua -dua kampung ini dengan Kampung Dalam Kerawat dan khususnya ke dunia luar.

Sebelum adanya jalan yang berturap premix sebagaimana sekarang ini, jalan yang ada hanyalah jalan tanah yang asalnya dibina oleh pembalak yang menghubungkan Kampung Dalam Kelab melalui Kampung Petanding, Dalam Kerawat dan seterusnya ke jalan raya Kuala Krai/Machang.

Semasa pemerintahan tentera Jepun, ada di ceritakan oleh orang-orang tua bahawa tentera Jepun ada membena jambatan kayu diatas Sungai Geh. Penulis sendiri sempat menyaksikan saki baki bahan binaan jambatan itu seperti tiang dan lain-lainnya. Saiz tiang yang masih berbaki pada waktu itu berukuran 18 inci persegi. Jambatan itu dibina di sebelah kanan jambatan sekarang ini kira-kira jarak 10 meter kebahagian hilirnya. Penulis juga masih ingat ada sebatang kayu balak di hadapan rumah Mek Chong (sekarang ini rumah itu dimiliki oleh arwah Pakchik Zakaria kedai runcit) yang dibiarkan disitu hingga reput dengan sendirinya.

Selepas jambatan yang dibina oleh tentera Jepun itu runtuh kerana dimakan usia, penduduk terpaksa menggunakan titi yang bina diats perumukaan air sungai untuk menyeberang Sungai Geh. Penulis percaya, titi yang lebarnya 18 inci ini adalah sisa bahan binaan jambatan Jepun itu kerana saiznya sepadan dengan saiz tiang masih ada.

Sekitar tahun 1965 ada usaha yang dikepalai oleh beberapa orang kuat kampung yang penulis ingat terdiri daripada Paksu Lah Maksu Baru, Pak Da Soh, Tok Lebai Daud (Tok Perdana) dengan kerjasama semua penduduk telah membena jalan bermula daripada simpang perkuburan hingga ke kawasan depan sekolah. Usaha membina jalan ini dibuat secara gotong royong dan dijalankan disebelah malam selepas waktu Isyak. Hasil daripada usaha gotong royong ini terbinalah sebatang jalan tanah yang lebarnya lebih kurang dua belas kaki dan selesalah untuk kegunaan basikal.

Selesai membina jalan utama itu, mereka juga membina sebatang lagi jalan bermula dari simpang madrasah Kg Petanding merentasi Bendang jambu hingga ke Hulu Geh.

Walau pun begitu, penghalang utama kepada kesempurnaan jalan ini ia-lah untuk menyeberang sebatang parit di Kampung Petanding, merentasi Sungai Geh dan sebatang lagi parit berhampiran pagar sekolah. Bagi menyeberangi kedua-dua parit ini hanya batang kelapa digunakan sebagai titi. Manakala untuk menyeberangi sungai pula telah dibina titi seperti yang penulis ceritakan diata tadi.

Dengan kedhaifan jalan yang ada ini menyebabkan banyak halangan yang terpaksa ditempuhi oleh penduduk. Pertamanya bila tiba musim hujan, basikal tudak boleh digunakan kerana jalan becak. Terpaksalah berjalan kaki sahaja untuk sampai kejalan raya. Begitu juga untuk memunggah keuar hasil tanaman seperti getah, terpaksalah diangkut dengan basikal berkali-kali. Yang sangat menyedihkan ialah bila ada kes-kes penduduk yang sakit teruk yang perlukan rawatan dihospital, maka mereka ini akan diusung menggunakan tandu dari rumah hinggalah ke jalan raya.

Lebih kurang tahun 1967, seorang yang menjalankan perniagaan kedai runcit di Dalam Kerawat bernama Pakchik Bakar Makchk Limah telah membuka era era baru dalam aspek ekonomi kepada seluruh warga Telekong. Beliau telah mengadakan rundingan dengan pengurus Estet Pasir Gajah untuk menjalankan perniagaan menjual susu getah - lateks - pemilik kebun getah di Telekong kepada Estet Pasir Gajah. Rundingan itu telah membuahkan hasil dimana pengurus Estet Pasir Gajah, seorang warga negara British bersetuju membeli lateks dari Telekong melalui Pakchik Bakar.

Maka dari saat itu, bermulalah urus niaga lateks dan Pakchik Bakar telah mendapat pendapatan yang baik. Beliau telah berjaya membeli sebuah kenderaan pick-up iaitu jenis Datsun yang digunakan untuk mengangkut lateks dari Telekong ke Estet Pasir Gajah. Aktiviti ekonomi orang kampung pun berubah sedikit dimana jika sebelum ini rutin harian menoreh bermula dari pukul 6.00 pagi akan berakhir sekitar jam 4.00 atau 5.00 petang, kini dengan menjual lateks, kerja mereka selesai sekitar jam 1.00 tengah hari. Masa selebihnya boleh ditumpukan kepada kerja-kerja lain pula.

Menyedari kesulitan penoreh untuk menghantar lateks ke stesen pengumpulan yang dibuat berhampiran pagar sekolah, ditebing parit dekat rumah Haji Mat, Pakchik Bakar telah berunding sekali lagi dengan Pengurus Estet Pasir Gajah untuk memdapat sumbangan pihak estet membina tiga buah jambatan yang menghubungkan Dalam Kerawat terus ke Kampung Petanding dan kawasan sekitarnya. Rundingan itu membuahkan hasil dan tidak lama kemudian, terbinalah tiga unit jambatan diatas Sungai Geh, parit Bendang Besar dan Parit di Kampung Petanding.

Pembinaan tiga buah jambatan ini memberikan manafaat yang sangat besar kepada kehidupan penduduk. Jika sakit, tidak perlu lagi memikul tandu untuk dihantar kehospital. Hasil pertanian pun boleh diangkut dengan lori. Bahan binaan rumah tidak perlu lagi diangkut dengan basikal atau dipikul.

Inilah jasa besar yang diusahakan oleh Pakchik Bakar untuk faedah seluruh penduduk Kampung Telekong. Ia memberi kesan kepada kehidupan sosial yang lebih baik. Sebelum adanya jambatan, penduduk kampung hidup dalam serba kepayahan. Umpamanya bila tiba musim tengkujuh, titi yang dibina di Sungai Geh akan tenggelam dan putuslah perhubungan.

Mungkin pada masa itu dan hingga kini, tidak ramai yang menyedari betapa besarnya sumbangan Pakchik Bakar kepada masyarakat. Begitu juga dengan beberapa orang tua kampung yang berusaha sendiri dengan seberapa yang termampu untuk memperbaiki atau mengusahakan membina kemudahan asas dalam kampung.

Sebenarnya masyarakat yang lama lebih tinggi daya juang dan jati dirinya dalam usaha memenuhi keperluan hidup. Mereka berikhtiar sendiri tanpa menunggu pihak lain datang memberi belas kesian.

Semoga Allah mencucuri rahmatNya keatas peneroka-peneroka kampung yang gigih yang telah pun pergi menemuiNya terlebih dahulu.

Amin.

Great Telekong Part 7

2009-01-18T20:13:00.000-08:00

Di dalam Kampung Telekong, mengalir sebatang sungai kecil dari arah timur bermula daripada kaki Bukit Kecil, merentasi tengah-tengah kampung kearah barat dan menyimpang ke selatan membelah kampung dan bersatu dengan Sungai Nal didalam Estet Pasir Gajah.

Sungai ini purata lebarnya kira-kira 15 meter adalah nadi ekonomi bagi seluruh warga Telekong. Ia merupakan sumber bekaalan air untuk mengairi beberapa kawasan bendang padi yang menjadi denyut nadi ekonomi penduduk.

Bermula daripada sumbernya di kaki Bukit Kecil yang merupakan hutan tadahan hujan, mengalir daripada suatu lubang dicelahan batu-batan, keluarlah air yang keramat itu memberi rahmat kepada warga Telekong sejak beratus tahun lampau.

Sungai Geh. Itulah namanya yang diberikan kepada sungai bertuah ini. Sungai ini membekalkan sumber air kepada beberapa buah bendang padi ia-itu di sepanjang tebing kiri dan kanannya. Dibahagian tebing sebelah kirinya, ia membekalkan air kepada Bendang Hulu Geh dan Bendang Jambu, ditengah-tengah Kampung Telekong.

Di bahagian sebelah kanannya ia membekalkan air kepada Bendang Dalam Huma, Lebor dan seterusnya Bendang Besar.

Bagi tujuan menyalurkan bekalan air kepada semua bendang-bendang diatas itu, seluruh warga Telekong yang terdiri daripada Kampung Petanding, Dalam Kerawat dan Dalam Huma bergotong-royong membina saliran atau disebut parit bermula daripada sumber air di hulu Sungai Geh. Parit dibina dikiri dan kanan tebing Sungai Geh ini hinggalah merentasi bendang-bendang berkenaan. Tiada sebarang peruntukan daripada kerajaan. Penduduk sendiri membina dengan kudrat tulang empat kerat mereka menggunakan cangkul, penggali dan guni untuk membuat laluan parit ini. Panjang setiap satu parit ini daripada permulaan hingga akhir ialaj kira-kira lapan kilometer setiap satu.

Untuk membolehkan air sungai ini masuk kedalam saliran parit yang telah dibina ini, penduduk telah membuat sekatan atau ban atau disebut juga sebagai tandak didalam sungai. Ban ini diperbuat daripada tanah yang dipunggah daripada tebing kiri kanan sungai. Tinggi ban ini bersamaan dengan paras tebing. Apabila takungan air memenuhi kawasan yang di tandak, ia akan melimpah kedalam parit dan disalirkan terus ke sawah yang berkenaan.

Oleh kerana ban ini diperbuat daripada tanah sebagai bahan asas, pada setiap musim tengkujuh ianya akan pecah atau mengalami kerosakan. Dan setiap kali rosak, ban ini akan diperbaiki semula oleh penduduk kampung.

Pada tahun 1967, penulis masih ingat lagi ketika kami semua penduduk kampung sedang bertungkus lumus memperbaiki ban yang rosak, tiba-tiba muncul seorang anak muda ditemani Tok Penghulu Halipah menjengok melihat apa yang sedang kami semua lakukan. Orang muda tersebut ialah Tengku Razaleigh bin Hamzah. Beliau datang berjalan kaki dari arah Dalam Huma.
Apabila menyedari kehadhiran beliau, semua penduduk kampung berhenti bekerja dan pergi bersalam dengannya.

Tengku Razaleigh kelihatan berbual-bual dengan semua orang. Penulis tidaklah tahu apa perkara yang diperbincangkan kerana hanya berada sebentar sahaja dihadapan beliau kerana meneruskan kerja. Bagaimana pun dipercayai mereka berbincang mengenai ban inilah agaknya.

Begitulah seorang ahli politik, anak raja, sanggup berjalan kaki meredah hutan sejauh kira-kira lapan kilometer semata-mata untuk meninjau masaalah keperitan hidup rakyat. Ketika itu, tahun 1967 tidak ada apa-apa kemudahan yang dinikmati oleh warga Telekong. Semua infrastruktur asas dalam kampung dibina sendiri tanpa satu sen pun mendapat bantuan daripada kerajaan negeri atau kerajaan persekutuan.

Selang beberapa bulan kemudian, barangkali atas pertolongan Tengku Razaleigh, sekali lagi ban ini diperbaiki dan pada kali ini ia dinaiktaraf dengan menggunakan simen. Dan untuk beberapa tahun selepasnya, ban ini tidaklah mengalami kerosakan yang teruk setiap kali banjir.

Setiap hujung tahun, ketika musim tengkujuh - masa itu belum lagi dipanggil musim banjir - paras air Sungai Geh akan meningkat tinggi. Pada ketika inilah, kami budak-budak remaja berseronok sakan mandi di sungai ini. Panjat dahan pokok yang meruntai kearah sungai dan terjun tirok kedalam air. Budak-budak remaja perempuan pun tidak ketinggalan bersama-sama mandi dan pastilah kami bertambah seronok dapat menyakat mereka ini. Bagaimana pun kadangkala keseronokan kami tergendala apabila ada orang tua yang lalu dan ternampak kami sedang mandi manda, mereka menghalau kami balik kerumah kerana khuatir kami dihanyutkan arus.

Selain daripada menjadi sumber pengairan untuk sawah bendang, Sungai Geh juga merupakan sumber protein khususnya bagi penduduk Kampung Petanding yang menjadikanya sebagai tempat menangkap ikan. Pancing, taut, jail dan bubu adalah peralatan utama yang digunakan untuk menangkap ikan. Taut biasanya digunakan pada sebelah malam.

Pada musim kemarau, adakalanya air Sungai Geh ini kering langsung. Pada musim sebegini; kepada orang yang ahli dalam menjerat burung akan ke Sungai geh mencari saki baki lopak air yang tinggal. Di pinggiran lopak air ini mereka akan meletakkan getah yang melekit. Apabila burung memerlukan air untuk minum atau menyejukkan badan, mereka akan hinggap keatas getah yang dipasang ini dan bahagian kaki atau bulunya akan melekat pada getah tersebut.

Lebih kurang tahun 1967 juga Kampung Telekong telah mendapat sebuah masjid baru yang diperbuat daripada konkrit bagi menggantikan masjid lama yang kecil. Bahan binaan masjid ini iaitu pasirnya diambil daripada Sungai Geh. Itulah masjid yang tersergam di Dalam Kerawat itu didirikan daripada pasir Sungai Geh, masih tegap hingga sekarang.

Suatu yang tidak dapat dipisahkan dengan lagenda Sungai Geh ini khususnya di persekitaran jambatan dan rumah Hashim Haji Mat ialah kisah seram yang menyelubungi kawasan ini. Disini dijadikan sebagai tempat membuang ancak dan hantu, memuja semangat dan pelbagai khurafat lain semasa era kejahilan dahulu. Bagi penduduk kampung, bila sahaja matahari terbenam, akan cuba seboleh-bolehhnya mengelak menggunakan laluan ini kerana takutkan hantu.

Sungai Geh sekarang ini masih mengalir tetapi nampak lesu dan semak samun di tebing kiri dan kanannya, tetap memberikan khidmatnya kepada penduduk kampung Telekong.

Great Telekong Part 6.

2009-01-18T02:49:00.000-08:00

Hari ini 18hb. Januari 2008, saya buka kotak email dan mendapati ada satu email daripada Sdr Dr Che Supian Mohamad Nor, Senior Lecturer School of Distance Education, Universiti Sains Malaysia 11800 Pulau Pinang, MALAYSIA. Terima kasih kepada sdr Dr Che Supian kerana respon saudara dan izinkan saya menulis selanjutnya berasaskan email saudara.

Saya berasa cukup bangga dan amat terharu sekali dengan kejayaan saudara dan seorang lagi seperti yang saudara maklumkan ia-itu saudara Dr Rosli bin Muhamad ia-itu anak kepada Mat Bachok.

Muhamad a.k.a Mat Bachok mengikut ingatan saya ada mempunyai beberapa orang anak ia-itu Mek Yah, Mahmud, Aminah dan seorang lagi anak lelaki yang saya tidak ingat namanya. Mungkin yang lelaki inilah yang bernama Dr Rosli (?) itu. Pak Mat ini bekerja di estet Pasir Gajah. Ia berasal dari Bachok, sebab itulah dia dipanggil Mat Bachok. Beliau merupakan orang pertama memilikki motosikal di kampung Telekong. Dia membeli sebuah motosikal jenis Honda Cub. Seminggu sekali Pakmat Bachok akan membasuh motornya di Sungai Geh dan kami budak-budak akan bersama-sama 'menyibuk' bersama beliau.

Dia juga antara tiga orang pertama yang memiliki radio di Kampung Telekong ini. Dua orang lagi ialah Tok ChikSoh Tok Mandur - bapa saudara kepada arwah Musa Pe'ah, bekas penghulu. Dan seorang lagi ialah Pakda Soh, jiran terdekat Pak Mat Bachok ini.

Tidak berapa lama beliau pakai Honda Cub, beliau telah menukar kepada motosikal yang lebih besar ia-itu Honda Bently 125cc. Semasa saya belajar di Sekolah Menengah Kampung Pek yang beroperasi di SK Jambu Lawar, saya selalu juga menumpang naik motor Pak Mat ini jika kebetulan dia balik dari pekan Machang. Tetapi tidak berapa lama lepas itu Pak Mat telah menjual motor ini kepada Hamzah dan saya rasa motosikal itu masih ada hingga sekarang ini.

Dalam siri terdahulu, ada saya tuliskan iaitu Aminah telah berkahwin dengan Mat Tahir, anak Tokchik Berahim. Rasanya mereka ini masih ada di Telekong. Mekyah pula telah berkahwin dengan seorang yang tinggal di Kampung Pemberian, dekat dengan Laloh.

Mengenai Pak Chek Tok Bilal ini, sampai hari ini saya tidak tahu nama sebenarnya. Yang saya tahu nama seperti itulah. Pak Chek Tok Bilal. Dan mungkinlah nama sebenarnya seperti sdr Dr Supian catatkan sebagai Muhamad Nor. Beliau ini rankingnya dalam kampung adalah setaraf dengan Tok Imam Daud, Pakda Tayib, Pak Chu Mahmud dan lain-lain. Kiranya VIP Kampung Telekong lah.

Pada zaman saya remaja, nama-nama diatas itu adalah cukup dihormati khususnya di Dalam Kerawat. Saya tidak pasti samada mereka masih ada atau telah mendahului kita semua.

Daripada maklumat yang sdr Dr Sufian sampaikan, saya rasa umur sdr sekarang ini ialah 39 tahun manakala Dr Rosli itu lebih tua sedikit. Bagaimana pun saya mengucapkan tahniah kepada saudara berdua kerana dalam usia yang masih muda telah berjaya memiliki Phd. dan ini patut dijadikan sebagai perangsang kepada generasi baru anak-anak Telekong.

Selamat majujaya dalam kerjaya.

Great Telekong part 5

2008-10-12T01:01:00.000-07:00

Pada post kali ini saya akan cuba mengingati susun atur rumah-rumah yang terdapat di Kampung Petanding, Dalam Kelab, Ulu Geh dan Che Wal, sekitar tahun 1970 ia-itu tahun terakhir saya bermastautin di Telekong. Saya percaya saya tidak berupaya mengingati seratus peratus namun akan cuba menggapai sedaya mungkin. Saya mampu mengingati lokasi setiap rumah tetapi tidak mampu mengingati nama semua pemilik rumah berkenaan.

Bagi Kampung Dalam Kelab, tidak sampai 10 buah rumah sebenarnya. Ia didahului dengan rumah Haji Bakar, yang memiliki kebun getah yang agak luas. Anaknya bernama Abdullah dan Ustaz Mat. Sebuah rumah lagi dimiliki oleh seorang Haji yang berasal dari Ketereh juga rakan kepada Haji Bakar. Saya lupa namanya. Diikuti dengan rumah Haji Junus yang kemudiannya bernikah dengan Haji Mek Yam (balu kepada Tok Lembek) ia-itu emak kepada Tok Imam Saleh (Poknik Leh). Satu keluarga lagi yang mendiami kawasan ini ia-lah Ismail. Ismail ini mempunyai seorang isteri yang mencatatkan sejarah sedih dimana dia mengakhiri hidupnya dengan tangannya sendiri. Diikuti dengan rumah Mak Nab.

Di seberang bendang padinya terdapat sebuah rumah yang didiami oleh Tok Amoh dan isterinya Mek Wok. Tok Amoh ada seorang anak lelaki bernama Muhamad. Sekitar tahun 1969, rumah beliau hangus terbakar sama sekali.

Arah keluar dari Dalam Kelab terdapat dua buah rumah lagi ia-itu rumah Husin Esah. Setentang dengan rumah ini, ada satu lagi rumah yang dimilikki oleh Paktengah Ibrahim Cik Mek. Beliau ada beberapa anak ia-itu Mat Tahir - yang bernikah dengan Aminah anak Muhamad Bachok, Mat Zahari yang menikah dengan Munah dan beberapa anak perempuan yang saya tidak dapat mengingati nama mereka. Tercorot sedikit terdapat pula sebuah rumah yang dimiliki oleh Paksu Lah Maksu Setawa. Mereka ini ada beberapa orang anak ia-itu Raidi, Peli (Karim), Aripin dan yang perempuan bernama Sirah. Terdapat juga sebuah rumah berhampiran, yang didiami oleh adik kepada Maksu Setawa ia-itu Mek Som. Suami Meksom bernama mamat. Mereka ada seorang anak perempuan bernama Robiah.

Kearah keluar lagi dari Dalam Kelab ini ada dua rumah, yang pertama kepunyaan Mariam Cik Mud. Mereka ini ada dua anak lelaki ia-itu Umar dan Ismail. Sebelah rumah ini ia-lah rumah Tok Pak Lah Bageh ia-itu di depan tanah perkuburan.

Manakala di Kampung Petanding pula, bermula dari tanah perkuburan ia-lah rumah Hamzah (Mejah Muye). Di depan rumah ini ia-lah rumah Tok Bidah Tok Diro. Tok bidah ada dua anak lelaki ia-itu Ibrahim (gagap) dan Bedollah. Disebelahnya ia-lah rumah Azizah, anak kepada Mejah Muye. Di sebelah rumah Mejah ialah rumah Pak Da Soh Cik Som. Mereka ini ada lima anak ia-itu Chik Min, Muhamad Nor, Nordin, Nawi dan Suzuki. Disebelah rumah Pak Da Soh ia-lah rumah anaknya ia-itu Muhamad Nor Mek Zah. Mereka ini ada beberapa anak antaranya ia-lah Zaharudin, Zaimah dan lain-lain yang tidak dapat diingati.

Selari dengan rumah itu ia-lah rumah Makngah Wok Pakngah Umar. Mereka ini ada dua anak ia-itu Che Brahim (Abd Rahman) dan Maksu Timah. Maksu Timah ini ialah isteri kedua kepada Ismail Munah. Diikuti dengan rumah Maksu Timah dan Tok Lebai Nor (Tok Lebai Nor adalah anak kepada Tok Haji Mek Yam Haji Junuh Dalam Kelab) Tok Lebai Nor tidak lama tinggal dirumah ini apabila beliau berpisah dengan isterinya, rumah ini dijual kepada Mat Nor Lembek.
Selepas itu terdapat pula rumah Bidah Pok Chek. (Bidah ada beberapa anak diantaranya ia-lah Saupi). Sebelum Bidah menduduki rumah ini, tapak rumah ini didiami oleh Pak Kob Nyior. Pak Kob Nyior berpindah ke Pahang selepas menjual tapak rumah tersebut kepada Bidah. Didepan rumah Bidah ia-lah rumah Ismail Meksom. Meksom ia-lah anak kepada Pok Kar Dalam Kerawat.

Berhadapan dengan rumah Bidah ia-lah rumah Pakwa Latip Makwa Bidah. Di belakang rumah ini ia-lah rumah Umar Romoh. Arah keluar sikit ialah rumah Che Min Minah. Che Min ialah anak tiri Pakda Soh manakala Minah ialah anak kepada Tok Haji Mek Yam, dan adik kepada Lebai Nor. Dihadapannya ialah madrasah Kampung Petanding. Berhampiran madrasah ini ialah simpang jalan ke kampung Ulu Geh. Di simpang ini terdapat rumah Paktengah Deraman anak Tok Mat Sah. Sebelahnya ialah rumah Lah Munah (Munah bercerai dengan Lah dan menikah dengan Mat Zari Paktengah Berahim Chik Mek).

Tidak jauh dari situ ialah rumah Tok Lebai (Paktengah) Daud. Tok Lebai Daud ada beberapa anak antaranya ia-lah Dellah, Sanah, Esah dan Kiah. Di sebelah nya ialah rumah Kiah (anak Tok Lebai Daud) Che Hamid. Di hadapan rumah ini ialah rumah Pakda Junuh (Tok Petri) Makda Bidah. Diikuti dengan rumah anaknya Pesah Mamat Tok Mek Ye. Tidak jauh dari situ ialah rumah milik Tok Chik Soh (Tokmandor) Tok Meksom, ia-itu bapa saudara kepada Musa Pe'ah.
Arah kebelakangnya rumah Abang Sahak diikuti dengan rumah Pakda Semail Tok Chik Mbong. Pasangan ini ada anak nernama Derih, Seman dan Setajar. Kira-kira 200 meter terdapat pula rumah Muhamad (Bachok). Beliau ada beberapa anak antaranya ialah Mekyah (cantik orangnya), Mahmud, Aminah dan beberapa lagi.

Menghala ke Ulu Geh terdapat pula rumah Mak Haji Chik Wa dan anaknya Maksu Dah. Ke dalam lagi ialah rumah Pak Kob Tok Meksom ia-itu ayah kepada Mat Zain bas sekolah. Kira-kira 200 meter dari rumah ini ialah rumah Tok Haji Chik Noh. Haji Chik Noh Ada dua anak perempuan dan seorang anak lelaki. Mereka ialah Minah, Rohmoh dan Ismail. Minah menikah dengan Stapo manakala Rohmoh menikah dengan anak Stapo iaitu Mamat. Pernikahan Rohmoh dengan Mamat hanya dapat bertahan lebih kurang tiga bulan sahaja. Khabarnya Mamat kini menetap di Kuala Lumpur dan menjadi tukang urut terkenal. Beliau telah hilang penglihatan akibat satu insiden salah sasaran - sila betulkan fakta ini jika saya silap.

Tercorot dari kelompok ramai ia-lah rumah Saad. Saya tidak barapa ingat mengenai latar belakang beliau. Dan agak terasing lagi ia-lah rumah Stapo Minah ia-itu anak kepada Haji Tok Chik Nuh. Dan yang paling tercorot sekali terletak di hujung bendang Geh ialah sebuah rumah yang didiami oleh tiga beranak ia-itu Tok Somad, isteri dan seorang anak perempuanya.

Kembali semula ke simpang madrasah. Menghala ke Sungai Geh, selepas madrasah ialah rumah Paknik Lah Maksu Baru. Sampai ke parit, terdapat pula rumah Tok Lebar. Belakang rumah Tok Lebar ialah Rimah Pok Chek Temangan. Berdepan dengan rumah Tok Lebar ada satu Lorong menghala ke Bendang Jambu. Melalui lorong itu akan bertemu dengan rumah Chik Mud (Tok Jikir) Nisah. Selepas itu ada pula rumah Pak Merah iaitu bapa kepada Nisah Chik Mud. Kedalam lagi akan bertemu dengan rumah Pak Mat Jikir iaitu bapa Chik Mud Nisah dan juga rumah abangnya bernama Saleh. Sebelum rumah Pak Mat Jikir ini ada sebuah rumah rumah yang dipunyai oleh Tok Mat Sah Tok Chik Ye ia-itu ayah/ibu kepada Paktengah Draman. Dan rumah yang terakhir di lorang ini ialah rumah Li Tok Lembek ia-itu adik kepada Lebai Nor dan abang kepada Imam Saleh.

Kembali ke rumah Tok Lebar, di depannya ialah rumah Tok Muji Gemok. Depan rumahnyapula ialah rumah anaknya Sepiah Pak Lah. Arah ke Sungai Geh terdapat pula rumah Pak Su Abas. Pak Su Abas ada anak perempuan bernama Sawiah yang bernikah dengan Mustafa Tok Imam Daud. Berdepan dengan rumah ini ialah rumah Paksu Jusoh Maksu Nab. Paksu Jusoh ada beberapa anak ia-itu Mekyah (amat jelita sekali - bernikah dengan Ibrahim Samsila -,pelakon filem Harimau Berantai) Rusdi, Rumli, Khazanah, Azmi dan Kamil. Dibalakang rumah ini ialah rumah Chik Dris dan rumah Bakar Makelesom. Daripada Sungai Geh hingga ke parit Sekolah, hanya ada dua rumah iaitu rumah Haji Mat dan Rumah Ya Tok Imam iaitu dibucu pagar sekolah. D ihadapan pagar sekolah ada tiga buah kuartes guru didiami oleh Cikgu Mat Raja (Raja Muhamad) , Chikgu Nor dan gurubesar Chikgu Nik Wan. Di belakang sekolah ada empat rumah lagi ia-itu rumah Pok Bosu Hasan, Pak Nik Bakar, Tok Ayoh Somad dan Hawa Hassan Cermin Mata.

Menghala ke Dalam Kerawat dari sekolah ialah rumah Paktengah Yaakob Tok Chikmbong. Antara anak mereka ialah Ibrahim dan Ramlah. Ramlah ini famous lah juga ketika itu kerana ditatang sepenuhnya oleh ibunya. Nama timangannya dikalangan kami ialah Maksu Lah dan beliau adalah antara teman rapat dan sahabat karib saya semasa bersama di kampung dahulu dan sekarang ini beliau menetap di Kuala Lumpur - I miss you Maksu!.

Sampai di kawasan ini berakhirlah lokasi penempatan dalam kawasan Kampung Petanding. Begitulah susun atur dan jumlah kediaman serta bilangan penduduk secara amnya dalam kampung ini. Ia tidaklah "sesak" sepertimana sekarang ini.

Great Telekong Part 4

2008-10-11T06:05:00.000-07:00

Setiap insan perlukan ilmu untuk mempertingkatkan taraf kehidupannya. Tanpa ilmu , sesiapa juga akan tertinggal dibelakang dan menjadi habuan orang yang lebih berilmu.

Di Telekong, seawal tahun 1929 telah pun wujud sebuah institusi pendidikan ia-itu Sekolah Kebangsaan Telekong, bermula sebagai sekolah rakyat. Tidak lah diketahui siapakah atau pihak manakah warga Telekong yang mengusahakan kewujudan sekolah ini. Bangunan asal daripada kayu dan beratap nipah dibina di atas sebidang tanah berhampiran kawasan sawah. Guru Besar pertamanya ialah Allahyarham Tuan Haji Ishak bin Ahmad.

Enam tahun kemudian, iaitu pada tahun 1934, kawasan sekolah ini dapat diperluaskan sehingga kira-kira dua ekar setengah kerana beberapa orang penduduk kampung mendermakan tanah mereka untuk memajukan sekolah ini. (Penulis juga tidak ada maklumat mengenai pemilik tanah yang telah menderma tanah mereka untuk tujuan yang amat mulia ini. Semoga Allah menganugerah rahmatNya keatas mereka). Dengan demikian, dua buah bangunan baru yang diperbuat daripada kayu dapat didirikan. Dengan jumlah enam buah bilik darjah, seramai kira-kira 140 orang murid dapat ditampung untuk belajar di sekolah ini. Kedua-dua bagunan ini diperbuat daripada kayu dengan beratap nipah dan lantai tanah. Manakala dindingnya hanya setinggi enam kaki sahaja. Bahagian atas dinding itu hingga ke atas dibiarkan kosong tanpa dinding.

Pada tahun 1965, sekolah ini mula mendapat pembaharuan dengan pembinaan sebuah bangunan konkrit setingkat dan sebuah kantin. Seingat penulis, ada sebatang pokok rambutan di dalam kawasan sekolah ini ia-itu berhampiran pintu keluar/masuk. Apabila musim buah rambutan ini masak, murid-murid lelaki akan berusahaa memetik buahnya dengan pelbagai cara tetapi pastinya bukan dengan memanjatnya! Kulit buah rambutan ini digunakan sebagai alat untuk 'berperang' sesama sendiri pada waktu rehat. Habis kotor baju masing-masing akibat kena baling dengan kulit rambutan ini.

Sebelum ada bangunan kantin, perkhidmatan menyediakan makanan untuk murid-murid ada disediakan secara persendirian oleh Maksu Mek Nab ia-itu isteri kepada Paksu Jusoh-anak kepada Tok Maksah, yang mana rumah beliau berada dihadapan sekolah, sekarang ini menjadi kawasan kuaters guru. Antara menu yang istimewa yang dijual oleh Maksu Meknab ia-lah roti bubuh kuah gulai dan juga 'jemput udang'. Harganya sepuluh sen sebiji.

Lazimnya apabila tamat darjah enam, semua murid-murid tidak menyambung pelajaran mereka kerana memang tiada peluang. Hanya setakat itulah sahaja peluang yang ada. Namun demikian mulai awal tahun 1960han, kerajaan ada menyediakan sistem pelajaran baru ia-itu dinamakan sekoalah khas Melayu atau Special Malay Class bagi menyediakan tempat kepada pelajar yang ingin melanjutkan pelajaran ke tingkatan satu. Sekolah ini hanya sebuah sahaja ia-itu di Kuala Krai, di Sekolah Menengah Yahya Petra. Ada beberapa pelajar dari Telekong yang cuba memasukki sekolah ini tetapi hanya untuk tempuh beberapa bulan sahaja yang kemudiannya berhenti.

Bagaimana pun sorang pelajar yang merupakan orang pertama dari Kampung Telekong dan murid pertama lepasan Sekolah Kebangsaan Telekong yang berjaya meneruskan pelajarannya hingga ke peringkat Lower Certificate of Education (LCE) dan seterusnya MCE ialah Abdul Rahman bin Omar atau dikenali sebagai Chik Berahim. Pada peringkat menengah rendah dan menengah, beliau telah ditempatkan di sekolah elit ia-itu Sultan Ismail College (SIC) Kota Bharu. Beliaulah satu-satunya anak watan kampung ini yang berjaya memecahkan benteng budaya lama yang hanya belajar setakat darjah enam dan kemudiannya bila berumur empat atau lima belas tahun, akan dikahwinkan.

Pada tahun 1965, Kementerian Pelajaran di bawah Encik Khir Johari telah memperkenalkan sistem pendidikan baru yang dikenali sebagai 'Aneka Jurusan'. Melalui sistem ini semua murid lepasan sekolah rendah boleh meneruskan pelajaran mereka ke tingkatan satu secara otomatik tanpa penilaian apa-apa peperiksaan. Pelajar-pelajar daripada beberapa kampung bermula dari kampung Keroh, Telekong, Bunut, Kg Pek, Batu 30, Panyit, Pangkal Jeneris, Temangan, Pangkal Petai dan sekitarnya ditempatkan di Sekolah Menengah Kampung Pek yang ditumpangkan sementara di Sekolah Kebangsaan Jambu Lawar, Batu 30.

Dari Kampung Telekong, sekumpulan kira-kira 15 pelajar menyambungkan pelajaran ke sekolah menengah Kampung Pek. Antara mereka yang penulis masih ingat ia-lah:

Ramli bin Jusoh (Paksu Jusoh) - Telekong
Nordin bin Jusoh (Pakda Soh) - Telekong
Muhamad (Che Din) bin Shafei (Paksu Sepe'i)- Dalam Huma
Arifin bin Awang Nor - Dalam Huma
Nik Mat Hatta - Che Wal
Wahi - Che Wal
Ismail bin Rejab (Pok Jab) - Che Wal
Ramlah binti Yaakob - Telekong
Rohani binti Mahmud - Dalam Kerawat
Omar bin Muhamad -Dalam Kerawat

Mereka inilah generasi kedua atau sebenarnya pemecah tembok minda penduduk kampung yang mula mempercayai bahawa ilmu itu amat penting dibekalkan kepada anak-anak mereka. Kumpulan ini juga merupakan generasi pertama pelajar yang menduduki peperiksaan Sijil Rendah Pelajaran (SRP) dan Sijil Pelajaran Malaysia (SPM) kemudiannya.

Selepas mengharungi peperiksaan SRP, beberapa orang daripada mereka telah kandas. Yang berjaya meneruskan pelajaran ke tingkatan empat ia-lah Ramli, Nordin, Ismail, Muhamad, Wahi, Omar, Ramlah dan Rohani sahaja. Yang betul-betul daripada kampung Telekong ini ia-lah enam orang sahaja ia-itu Nordin, Ramli, Omar, Ramlah Rohani dan Muhamad. Merekalah ikon pertama di kampung ini dan mendapat penghormatan yang tinggi daripada masyarakat. Semua mereka menyambung pelajaran di tingkatan empat dengan menumpang di Hamzah English School, Machang. Mereka menduduki peperiksaan Sijil Pelajaran Malaysia (kumpulan pelajar pertama di Malaysia) pada tahun 1969. Daripada lapan pelajar, seorang mendapat pangkat satu manakala selebihnya pangkat tiga. Ismail Rejab mendapat pangkat satu dan meneruskan pengajiannya di Institut Teknolgi Mara (ITM), manakala yang lain-lain membawa haluan masing-masing. Ramli mendapat kerja di Felcra. Beberapa tahun kemudian beliau berhenti dan menjadi kontraktor. Nordin juga berkhidmat dengan Felcra sebagai Pengurus ladang. Muhamad berhijrah ke Kuala Lumpur. Ramlah dan Rohani tidaklah diketahui kerjaya kedua mereka. Manakala Ismail pula terus menetap di Kuala Lumpr selepas belajar di ITM.

Selepas kejayaan kumpulan pertama ini, semua penduduk kampung telah berubah minda mereka dengan terus menghantar anak-anak mereka belajar setinggi mana yang termampu. Sehingga tahun 2007 ini tidaklah penulis ketahui berapa ramai daripada anak watan kampung ini yang berjaya mendapat ijazah pertama, master dan Phd. Apa yang penulis ingat ia-lah orang pertama yang berjaya belajar di IPTA ia-lah Nor Zahimah binti Muhamad. Beliau berjaya melanjutkan pelajaran di Universiti Malaya pada tahun 1985 dan sekarang ini bertugas di Sekolah Menengah Keroh.

Berbalik kepada profil Sekolah Kebangsaan Telekong, setakat ingatan penulis, guru besar yang pernah bertugas ia-lah Cikgu Ibrahim (Rambut Belah Tengah) di ikuti oleh Cikgu Nik Wan. Manakala gurunya pula yang penulis masih ingat ia-lah Cikgu Abdullah (Pasir Putih) Cikgu Salleh dari Pulau Pinang (Cikgu mata pelajaran Bahasa Inggeris yang pertama mengajar di sekolah ini dan yang pertama dari luar negeri Kelantan), Cikgu Raja Muhamad (Mat Raja), Cikgu Nor dan dua orang yang penulis lupa namanya tetapi seorang darinya mempunyai motosikan Norton dan seorang lagi mempunyai motosikal jenis BSA dan tinggal menyea di Dalam Kerawat.

Seiring dengan peredaran masa, sekolah ini juga mengalami perubahan fizikal yang besar dengan mendapat pelbagai kemudahan.Menjelang tahun 1962, sekolah ini semakin berkembang maju. Pada masa itu, bangunan sekolah ini bertambah menjadi tiga buah bangunan dengan jumlah sembilan buah bilik darjah dan menampung kira-kira 220 orang murid.

Pada tahun 1975, sekolah ini mempunyai lokasi seluas lima ekar dan turut didirikan bangunan konkrit. Bangunan konkrit ini telah dirasmikan pada hari Khamis, 19 Februari 1976 oleh Yang Berhormat Dr. Mahathir bin Mohamed, Menteri Pelajaran Malaysia ketika itu.

Ramai bekas murid sekolah ini telah berjaya mencipta nama dalam pelbagai bidang, sama ada dalam sektor awam ataupun swasta. Diharap kepada para pelawat yang mempunyai maklumat mengenai anak Telekong yang berjaya dalam pendidikan dapat menambah maklumat tersebut. Sila rujuk maklumat di bahagian Topik Website diatas.

My Great Telekong-Part 3

2008-10-10T06:19:00.000-07:00

Seperti dinyatakan terdahulu, nama Kampung Telekong ada dicatatkan dalam surat seorang pegawai koloni Inggeris semasa krisis Tok Janggut. Dibawah ini ia-lah salinan surat tersebut yang di rujuk daripada buku Tok Janggut Pejuang Atau Penderhaka? karya Profesor Nik Annuar Mahmud, UKM.

Surat T.S Adam, District Officer of Ulu Kelantan Kepada W.Langham- bertarikh 5hb Mei 1915, berkenaan persiapan menghadapi kebangkitan Tok Janggut.

Sir,

I have the hohour to repot on the action taken by me in matter of the outbreak in Pasir Putih.

On receipt of the information on Friday Isent for To'Kweng to send three persons (employed by me to supply information) in the direction of Pasir Putih via Seligi pass - I had previously received some details of the outbreak from two of those men.

On Monday evening about 7 pm one of these men returned and reported that he had 17 men, armed with two guns and kris and spears learnt that they propose to attack Kuala Krai, that they had a following estimated about 200 men and that they were trying to obtain further recruits in Kemuning and Panyit.

After few minutes later I recieved your telegram directing me to retire on Kuala Pahi.

I then telegraphed to you that I proposed to anticipate the attack by proceeding to Panyit and on receiving your telegram aloowing me to use my discretion I completed arrangment previously made.

Mr Haugton and Templer had offer me their assistance and the voluntary assistance of any Banjarese and Javanese labourers who might be willing to come. I there for directed them to bring about a dozen men and to meet me at the Public Works Bunglow at Sungai Nal.

Mr Green and Mr Belton of Kuala Pergau offer their services witch I accepted.

I left at 8.50 am with a force of 21 police including three of the D.D.C.L watchmen and four European including Mr Crawfurd and reach The Nal Bungalow at 11 pm. This being suitable place at which to attack any malays, who might be coming upstream.

At about 1.20 am Mr Haughton, Mr Templer and Mr Stephens with 21 Banjarese and other labourers armed with long parangs arrived and at 2 am we began to march down the road with and advance guard of four men. I had previously warned Pasir Gajah and Kuala Pertang in the event any rebels advancing via Telekong.

At 4 am the advance guard reported a few Malays at about 33 1/2 miles (kawasan sekitarBecah Batu Besar - P) - It was so dark to see their numbers or wether they were armed but I am personally of opinion that there were 6 men - some state 10 men.

They fled at once on seeing us and they may have been persons returning from or going to an all night wedding, wich was progress in Telekong. I did not order the men to fire.

At dawn I reached the padi fields outside Kampung Pek and gave the men rest in a position protected on three sides by water and bank. Five men were sent to Kampung and from information obtained I dicided to rush a building, to witch it was states that 13 men had come from Pasir Putih........

Jika ingin mendapatkan sepenuhnya kandungan surat itu dan juga dokumen-dokumen lain, serta lapuran penuh dan gambar-gambar berkaitan Perang Tok janggut, sila dapatkan buku berkenaan yang boleh dibeli di Perbadanan Muzeum Negeri Kelantan, berhanpiran Pejabat Pos Kota Bharu dengan harga RM25.00

My Great Telekong-Part 2

2008-10-09T07:28:00.000-07:00

Telekong sebenarnya merupakan gugusan beberapa kampung kecil di dalamnya ia-itu Kampung Petanding, Kampung Patak, Kampung Dalam Kelab, Kampung Dalam Huma, Kampung Bunut Payung, Kampung Becah Kecik, Kampung Becah Besar, Berek Hijau, kampung Hulu Geh dan Kampung Dalam Kerawat. Komponen kampung-kampung kecil ini membentuk Kampung Telekong. Nama-nama kampung kecil ini tidak dikenali di luar kawasan kampung ini, melainkan disebut Telekong, barulah semua pihak tahu dimana ia terletak.

Daripada nama kampung-kampung komponen ini, dua kampung mempunyai nilai sejarahnya tersendiri. Dua nama tersebut ia-lah Kampung Dalam Kelab dan Kampung Dalam Kerawat. Bagi generasi yang lahir selepas tahun 1960 kemungkinan besar tidak tahu bagaimana dua buah kampung ini mempunyai nilai sejarah tersendiri.

Kampung Dalam Kelab ini berada paling belakang sekali ia-itu di kawasan kaki bukit (apa nama bukit itu? Kalau tidak salah ingatan penulis ia-lah Bukit Kechik). Diriwayatkan sebelum Jepun menduduki Tanah Melayu, sekumpulan etnik Cina membuat penempatan di kawasan kaki bukit ini. Penulis tidak tahu apa aktiviti mereka tetapi mungkin bekerja sebagai pembalak. Oleh kerana tradisi etnik Cina bila berada dimana-mana pun mereka suka menubuhkan kumpulan atau persatuan atau kelab masing-masing atas pelbagai tujuan yang hanya mereka sahaja ketahui. Oleh kerana penempatan mereka itu belum ada nama, maka penduduk kampung sekitarnya menamakan kampung Cina itu sebagai Kampung Dalam kelab. Dan nama itu terus kekal hingga sekarang walau pun etnik Cina telah pun tiada dan kesan mereka pun telah hilang samasekali.

Bila sebenarnya etnik Cina ini meninggalkan Kampung Dalam Kelab ini tidaklah diketahui tetapi penulis percaya mereka keluar daripada kawasan ini semasa kekalahan tentera Jepun kepada British. Ini berikutan dengan kekalahan Jepun itu, kumpulan Bintang Tiga atau pun komunis mula muncul dikawasan pendalaman Kampung Telekong ini. Bagi membendung kegiatan komunis ini, kerajaan British telah mengambil tindakan memindahkan semua penduduk kampung seperti Kampung Patak, Dalam Kelab dan Petanding ke Kampung Dalam Kerawat. Di sekeliling kampung ini dipasang pagar dawai duri (kerawat) setinggi sepuluh kaki dan jarak antara satu dawai ia-lah enam inci. Tiangnya diperbuat daripada konkrit. Kampung Dalam Kerawat ini hanya mempunyai dua pintu keluar masuk yang dikawal oleh pasukan keselamatan yang dikenali sebagai Home-guard dan SC (special constable?).

Daripada ingatan penulis, ada tiga keluarga Cina yang dibawa tinggal dalam Kampung Dalam Kerawat ini. Salah seorang namanya ia-lah Mek Chong atau pun Mee Chong dan seorang lagi dipanggil Baba. Rumah Mek Chong ini ia-lah rumah kedai Allahyarham Zakaria ia-itu dikawasan mula-mula masuk kampung, sebelah kanan. Sebelum Zakaria menduduki rumah ini, ianya merupakan podok Polis yang pertama. Sebelum dijadikan pondok Polis, rumah ini dihuni oleh Cik Nikdah yang mengambilalih daripada Mek Chong.

Manakala Baba pula membena rumah yang semuanya dibuat daripada zing daripada bumbung hinggalah kepada dindingnya, di tepi jalan raya. Selepas baba tiada, tanah tapak rumah itu dibeli oleh seorang bernama Nik Kob. Baba ini memiliki sedikit ilmu perubatan moden dan boleh memberi rawatan seperti suntikan atau pil kepada pesakit. Dia bercermin mata tebal dan suka bertopi. Tahun-tahun awal 1960han, tiga keluarga Cina ini masih ada di kampung ini. Penulis tidak ingat bila mereka ini semua berhijrah keluar.

Pada masa ini, setahu penulis, ada satu keluarga Cina masih kekal tinggal di kampung ini ia-itu dipanggil dengan nama Ah Hong oleh orang ramai. Tidak diketahui samada ada Ah Hong ini ada hubungan keturunan dengan Mek Chong atau sebaliknya. Harap ada sesiapa yang berminat menemuramah asal usul si Ah Hong ini.

Selain tiga keluarga Cina yang tinggal di Dalam Kerawat, ada satu keluarga lagi yang tinggal di Kampung Che Wal. Nama ketua keluarga itu ia-lah Pak Sun. Dia pandai bersilat bahkan mengajar silat kepada budak-budak kampung. Penulis tidak pasti samada keluarga ini masih lagi bermastautin disitu. Terdapat satu orang etnik Cina lagi tinggal disebuah kebun getah berhadapan dengan rumah Haji Musa Mesin Padi. Kalau tidak salah ingatan penulis, dia dipanggil Tok Apek yang kerjanya menjaga rumah asap. Dia ini akhirnya memeluk ugama Islam hasil usaha Allahyarham Pak Mat Bukit dan menikah dengan Makcik Bidah. Pasangan ini tinggal ditepi jalan masuk Kampung Che Wal.

Pada asasnya Kampung Dalam Kelab dan Kampung Dalam Kerawat ini ada hubungkaitnya. ia juga berkait rapat dengan gerakan komunis.

Great Telekong Part 1

2008-10-08T18:31:00.000-07:00

Telekong, satu nama yang sinonim dengan wanita Islam ia-itu sejenis pakaian yang digunakan oleh wanita Islam bagi menutup tubuh badan semasa melakukan ibadat sembahyang. Satu akronim lagi bagi Telekong ialah merupakan nama satu kampung dan satu mukim yang terletak di daerah Kuala Krai, negeri kelantan, Malaysia.

Kampung Telekong berada dalam Mukim Telekong, daerah Kuala Krai. Kampung ini menjadi sempadan antara daerah Kuala Krai/Machang. Sejarah kewujudan sebenar kampung ini belum dapat ditemui rekodnya. Bagaimana pun semasa peristiwa kebangkitan pahlawan Kelantan ia-itu Haji Mat Hasan bin Panglima Munas (Tok Janggut) menentang Inggeris, nama kampung Telekong ini tercatat dalam surat telegeraf seorang pegawai Inggeris yang berpejabat di Kuala Krai yang menceritakan detik-detik perjalanannya melarikan diri ke Kota Bharu melalui kampung Telekong ini. Peristiwa ini berlaku pada tahun 1915.

Sementara itu terdapat metos mengenai penjenamaan kampung ini. Diriwayatkan sekumpulan sahabat telah membuat jerat rusa di satu tempat. Besoknya mereka datang ke tempat jerat itu dan mendapati jerat mereka mengena seekor rusa. Jerat itu betul-betul menjerut leher rusa di bahagian khalkumnya. Oleh kerana tempat itu belum diketahui namanya maka mulai saat itu ia dinamakan Telekong yang berasaskan kisah jerat tadi. Sedikit perbezaan bunyi antara Khalkum dengan dengan Telekong. Ini dikaitkan dengan pelat kelantan yang sukar menyebut perkataan khalkum, lalu diubah sebutannya menjadi Telekong. Dan nama itu terus kekal digunakan sehingga kini.

My Hero-Part Two

2007-01-19T04:12:00.000-08:00

Haji Mat Hassan Bin Munas or Tok Janggut
Haji Mat Hassan or Tok Janggut was known because of his beard which he had spotted ever since returning from the pilgrimage to Mecca. According to one source, Tok Janggut possessed all the features of a brave and intelligent man. He was well-built and about six feet tall. he had sharp brown eyes which it is believed, are a sign of bravery. His head was rather big and bald, and his forehead broad, with thick eyebrows; all these signify intelligence, thoughtfulness and firmness. He is said to have been invulnerable (kekebalan) and to have boasted that he was so.
According to the tradition, during Tok JanggutÕs birth the midwife had advised his mother to dry his caul, which was unusually thick and later have it served to the boy in rice porridge.

His mother, it is alleged, had done this, when Tok Janggut was in his teens and had completed the Quran. This was how he had acquired invulnerability.

Apart from this sanctity, other supernatural qualities were attributed to Tok Janggut, acquired, it was said, through his teacher, a person of Minangkabau origin. The supernatural attributes conjured up in the popular mind with respect to Tok Janggut, apart from his manifest bravery, help to explain how it became possible for him to command the allegiance of no fewer than 2 thousand followers against the British.
Tok Janggut is believed to have been 62 years old when the rebellion occurred. His father, Munas, had been one of the 2 most rusted bodyguards and warriors of one Tengku Sri Maharaja Tua who had been the chief of Jeram from 1878, when Tengku Senik or Muhammad II was Raja of Kelantan.
http://www.fortunecity.com/banners/interstitial.html?http://www.melaka.gov.my/
Tok Janggut or Haji Mohd Hassan bin Munas (died 1915) was a famous Malay warrior in Kelantan, Malaysia during British protectorate. He was killed on 1915 during fighting with British forces in Pasir Pekan near Kota Bharu.

British soldiers posed for a photo shoot.
A writing at their feet clearly stated " Pasir Puteh 14-10-1915 ".
From it, it is understood that the photo was taken in Pasir Puteh on October 14th, 1915, barely 5 months after the famous rebellion took place at the same spot. The soldiers were despatched from Singapore and the photo proved that they were still there, despite months had passed since the death of Tok Janggut, perhaps, to watch out for new rebellion that might spring out among his symphatizers.

Malay's Hero

2006-12-18T02:32:00.000-08:00

Every nation has its heroes, and most become known to outsiders as well. For Malaysia and Singapore, the heroic symbol of resistance to Japanese aggression is Adnan Saidi of the Royal Malay Regiment.

2nd Lt. Adnan Saidi

The Royal Malay Regiment began in 1930 with an “experimental” unit of 25 Malay recruits under a British officer. The unit remained small until 1939, when it was expanded into the 1st Battalion of the Royal Mayal Regiment (Rejimin Askar Melayu DiRaja). The British agreed to limit recruitment to Malays, excluding Malaya’s ethnic Chinese community.

In our Tiger of Malaya game, both Malay battalions appear. Japanese Gen. Tomoyuki Yamashita became known as the “Tiger of Malaya” in Japanese propaganda, but the title truly belongs to a different man.

Among the Royal Malay Regiment’s early recruits was Adnan Saidi, a well-educated young man from Kajang when he enlisted in 1933 at the age of 18. Selected as the unit’s best soldier, he became the first Malay NCO in 1936 when he was promoted to sergeant. In 1937 he attended officer training school in Singapore and became the first commissioned Malay.

A second Royal Malay battalion was formed in December 1941, less than a week before Japanese troops began landing in Malaya. The two battalions formed the 1st Malaya Brigade, and fought on the mainland alongside 44th Indian Brigade.

Adnan had married schoolteacher Sofiah Fakir after winning his commission, and now moved his family to the safety of Singapore. They took up residence among the British officers’ families in the Pasir Panjang area. But there was no safety to be had — within weeks, the Japanese had forced their way ashore.

Alarmed, Adnan sent his pregnant wife and two small children back to Kajang.

“I was only four,” his oldest son, Mokhtar, recalled later. “I did not realize that it would be the last time I would see my father. My brother and I kissed our father's hand before he left us. He did not say much. He merely told us to take care of ourselves and not be naughty. I could see that my mother was very sad. She did not say anything.”

1st Battalion on parade

On 13 February 1942, with the British-led defense of Singapore collapsing, the remnants of 1st Battalion, about 300 men, took up positions on Bukit Chandu, or Opium Hill, site of a opium processing plant in the early 1900s that later became a trendy housing area for senior British officials — the very spot where Adnan had sent his family. Over the next 48 hours, wave after wave of Japanese from the elite 18th “Chrysanthemum” Division broke on the hill. The Malays fought them all back in savage hand-to-hand combat.

At the front of the defense stood C Company. Capt. H.R. Rix told his men they would retreat no further, and that he would die with them where they stood. In a bungalow at 31K Pepys Road, Rix stationed 42 men led by Adnan. Repeatedly the Japanese fought their way into the buildings under a shower of grenades, and just as often the Malays threw them back out. At the Alexandra Brickworks, D Company also stood fanatically, mowing down hundreds of Japanese who came forward in human-wave assaults.

“Lt. Adnan came to my stockade through the communication trench,” Datuk Abbas Manan, one of the 42 heroes, remembered. “He asked me to help him. He wanted to fire the machine gun, so he needed me to change the magazines while he was firing. Incidentally, the Japanese were coming from the front of the stockade positions. They were wearing disguises. So Adnan opened fire. The Japanese soldiers scattered when they were fired on, and many died. Then Adnan said to me, ‘Mr. Abbas, if I should die today, I am quite willing as long as someone can look after my family.’ Those were his last words and that was the last time I saw him

Japanese advance up Opium Hill.

Adnan, suffering from several bullet and shrapnel wounds and a broken arm, refused to leave his men and fought alongside them with pistol, sword and finally as ammunition ran out, his bare hands.

Australian troops fighting nearby looked on with horror at what happened next. “The Malays started to fight the Japanese on Reformatory Road,” said Lt. Penrod V. Dean of the 2/4th Machine Gun Battalion. “They had dug slit trenches but they didn't have a lot of weapons. They started fighting the Japanese just with rifles virtually. And when the Japanese broke through them, the Malays took to them with bayonets, they put bayonets on the rifles and with a bayonet charge they drove the Japanese back across Reformatory Road. They were very brave people. They fought very hard, but for every Malay soldier there was about 10 or 12 Japanese soldiers. So it was inevitable what was going to happen.”

The next day, the British surrendered. The Japanese separated officers and men among their prisoners, sending the Malay rank and file to join Indian enlisted men in an enclosure at Farrer Park. Rix and all the battalion’s British officers had died fighting.

And then there was the Malay lieutenant.

Grievously wounded, Adnan was instantly recognized as the short berserker who had personally killed dozens of Japanese. His captors beat him savagely, then slowly killed him with bayonet thrusts.

Two days later, Sofiah gave birth to a daughter, who died soon afterwards. Sofiah survived the war but died in 1949, leaving her two young boys in foster care.

Five other Malay officers were captured by the Japanese. “My husband Ibrahim Sidek and his friends were told by the Japanese to take off their Malay Regiment uniforms and accept release,” Sharifah Khadijah Hamid recounted years later. “They refused. They didn't even want to remove their badges of rank. A week later, the Japanese executed them. My children were still very young, too young to know their father. His body was never found. We cannot even remember him with a grave.”

A Malaysian movie studio is currently working on Adnan’s story.

telekong

2006-11-29T20:45:00.000-08:00

Kuala Krai - My hometown in 1900AD

Privacy Policy for GREAT TELEKONG

2006-05-16T19:46:00.000-07:00

If you require any more information or have any questions about our privacy policy, please feel free to contact us by email at kedarah@hotmail.com.

At GREAT TELEKONG, the privacy of our visitors is of extreme importance to us. This privacy policy document outlines the types of personal information is received and collected by GREAT TELEKONG and how it is used.

Log Files
Like many other Web sites, GREAT TELEKONG makes use of log files. The information inside the log files includes internet protocol ( IP ) addresses, type of browser, Internet Service Provider ( ISP ), date/time stamp, referring/exit pages, and number of clicks to analyze trends, administer the site, track user’s movement around the site, and gather demographic information. IP addresses, and other such information are not linked to any information that is personally identifiable.

Cookies and Web Beacons
GREAT TELEKONG does use cookies to store information about visitors preferences, record user-specific information on which pages the user access or visit, customize Web page content based on visitors browser type or other information that the visitor sends via their browser.

Some of our advertising partners may use cookies and web beacons on our site. Our advertising partners include Google Adsense, .

These third-party ad servers or ad networks use technology to the advertisements and links that appear on GREAT TELEKONG send directly to your browsers. They automatically receive your IP address when this occurs. Other technologies ( such as cookies, JavaScript, or Web Beacons ) may also be used by the third-party ad networks to measure the effectiveness of their advertisements and / or to personalize the advertising content that you see.

GREAT TELEKONG has no access to or control over these cookies that are used by third-party advertisers.

You should consult the respective privacy policies of these third-party ad servers for more detailed information on their practices as well as for instructions about how to opt-out of certain practices. GREAT TELEKONG's privacy policy does not apply to, and we cannot control the activities of, such other advertisers or web sites.

If you wish to disable cookies, you may do so through your individual browser options. More detailed information about cookie management with specific web browsers can be found at the browsers' respective websites.